Deze levenslessen trok Dwayne ‘The Rock’ Johnson uit zijn jeugd

Deze levenslessen trok Dwayne ‘The Rock’ Johnson uit zijn jeugd

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Op de eerste plaats staat de sportschool. Altijd, de sportschool. Omdat de sportschool zijn anker is en zijn heiligdom en omdat die hem helpt herinneren en omdat die hem helpt te vergeten. De sportschool was zijn thuis toen hij geen thuis had en dat is de sportschool nu nog steeds. Al is hij bij lange na geen dakloze meer. De sportschool heeft hem bij zijn vele successen gezien en diende als uitlaatklep voor zijn frustraties als hij faalde. Maar boven alles gaf de sportschool hem bijna heilige levenslessen die hij leerde in zijn jeugd en die hij nog steeds gebruikt in zijn volwassen leven.

Dwayne ‘The Rock’ Johnson

Dit is een verhaal over Dwayne Johnson. Maar het gaat niet over zijn wereldwijde successen als WWE-legende en als een van de meest verdienende sterren uit Hollywood. Dit is het verhaal over de jaren waarin hij gevormd werd en een paar van de lessen die hij in die tijd leerde. Veel van die lessen leerde hij in stoffige sportschooltjes verspreid door het land. Geleerd met ijzer en zweet en, zijn heilige graal, hard werken. Omdat, zoals Dwayne je zelf zal vertellen, het juist deze dingen zijn die hem gemaakt hebben tot de man die hij nu is.

dwayne johnson shrug

Als kind naar de sportschool

Dwayne Johnson was 13 jaar toen hij zijn eerste krachttraining had. Maar al veel eerder ging hij met zijn vader, de legendarische worstelaar Rocky Johnson, mee naar de sportschool – al sinds hij vijf of zes jaar was. Enkele van zijn vroegste herinneringen worden getriggerd door de geur van zweet en roest en kalk en door het metalen gebonk dat schijven van 25 kilo maken als ze over een koude metalen stang geschoven worden en tegen een andere schijf knallen. Hoewel hij in die tijd de gewichten nog niet aan mocht raken, was het voor hem al genoeg om rustig op een bankje te zitten en zijn vader met het ijzer aan het werk te zien.

“Iedere morgen stond mijn vader om 5 uur op. Dan pakte hij een kop koffie en daarna vertrok hij naar de sportschool, ongeacht of hij nu thuis was of onderweg.” Vaker wel dan niet was Rocky Johnson onderweg. Meestal bleef de jonge Dwayne dan thuis bij zijn moeder, Ata. Maar als Rocky thuis was, greep Dwayne de kans aan om met hem mee te gaan naar de sportschool. Voor Rocky was het een vorm van babysitten. Voor Dwayne was het een kans om een wonderlijke wereld binnen te stappen, vol met mannen die schijnbaar onmogelijke taken uitvoerden – alsof er een heel stel echte Herculessen rondliepen.

Toen was naar de sportschool gaan niet zomaar iets, tenminste niet zoals het nu is. Er was geen handdoekenservice en er waren geen lekker ruikende lotions in de kleedkamers. Er was geen tv bij elk cardiostation. Verdomme, er waren zelfs geen cardiostations. En als je een personal trainer wilde hebben, betaalde je gewoon de grootste gast in de sportschool en vroeg je hem wat hij gedaan had om zo te worden. Maar wat sportscholen toen wel hadden, waren heel veel levende voorbeelden van moed en doorzettingsvermogen en, het allerbelangrijkste voor de huidige Dwayne Johnson, hard werk.

dwayne johnson dip

Beginnen met bankdrukken

Toen hij 8 jaar was, lieten Dwayne’s ouders hem sporten – honkbal, voetbal, vechtsporten, turnen. Soms worstelde zijn vader met hem, waarbij hij zijn smalle lichaampje in allerlei knopen legde en maakte hij hem op die manier harder voor de harde klappen die nog zouden komen. Dwayne kon niet wachten totdat hij met gewichten kon gaan trainen zoals zijn vader, maar hij moest nog een paar jaar wachten.

“Ze zeiden toen dat als je te vroeg met gewichten ging trainen je je groei zou belemmeren. Dus liet mijn vader me wachten totdat ik een tiener was.” Toen, na lang wachten, kwam de dag dat Dwayne eindelijk de sportschool binnenstapte en iets anders mocht doen dan op een bankje zitten en kijken hoe al de volwassenen het naar hun zin hadden. Hij was 13 en het was een zaterdag en hij was klaar om al die jaren van gefascineerd toekijken nuttig te gebruiken. Bankdrukken was een logische eerste keuze.

Rocky liet zijn zoon beginnen met een lege stang. De jongen pakte die met gemak – totaal niet het gebibber dat je van een nieuweling zou verwachten – dus hingen ze er een paar schijven van 10 kilo aan. Geen probleem. De jongen maakte zijn ouwe man, en zichzelf, trots. “Dus toen zei mijn vader: “Oké! Ben je klaar om voor de schijven van 20 kilo te gaan?” Ik zei meteen enthousiast: “Ja! Doen!” Dus hingen we 20 kilo aan elke kant en ik ging op het bankje liggen met hem als spotter. Hij telde af: “Een, twee, drie!” Hij tilde de halter uit de steunen…en hij stortte bovenop me. Ik stond compleet voor schut. Ik zal dat gevoel nooit vergeten. Bedolven onder 60 kilo!”

dwayne johnson row

Doorzettingsvermogen

Dwayne raakte geobsedeerd van het idee om dat gewicht te kunnen verplaatsen, en snel. Hoe sneller hij die duivel van zijn falen uit kon drijven, hoe beter. Dus die week was hij iedere dag te vinden in de sportschool of op de vloer van zijn appartement waar hij zich opdrukte. Hij gebruikte dezelfde werkinstelling als hij bij zijn vader en zoveel andere worstelaars en bodybuilders gezien had in de afgelopen zeven of acht jaar. En vervloekt als hij dat gewicht niet zou kunnen pakken!

De volgende zaterdag ging hij met zijn vader naar de sportschool, vastbesloten om die halter van zijn borst te drukken. Ze deden de normale opwarmsets en laadden toen een paar schijven van 20 kilo op de stang die Dwayne zeven dagen daarvoor ‘verpletterd’ had. Hij ging weer op het bankje liggen terwijl Rocky klaar stond om te spotten. Op “drie” haalde Dwayne de halter uit het rek, liet hem naar zijn borst zakken en drukte hem daarna krachtig uit. “En dat is de reden dat ik nu geen therapie nodig heb.”

dwayne johnson curl

Zorg dat je een doel hebt

Dwayne had zijn moeder al vaker zien huilen, maar nog nooit zoals nu. Ze hadden net een uitzettingsbevel gekregen en vonden een hangslot aan de deur van hun kleine appartement met een slaapkamer in Honolulu en toen alle jaren van vechten om de eindjes aan elkaar te knopen als vrouw van een rondreizende worstelaar zich op Ata Johnson leken te storten en ze huilde zoals ze nog nooit gedaan had. Dat was het moment dat de 14-jarige Dwayne Douglas Johnson zichzelf een eed oplegde. “Ik was vastbesloten controle over de situatie te krijgen. Ik zou nooit meer dakloos zijn en ik zou mijn moeder nooit meer zo zien huilen.”

Natuurlijk kon Dwayne met zijn 14 jaar geen baan krijgen waarmee hij de huur kon betalen. Maar met een vader die worstelde in Tennessee was hij feitelijk de man in huis en hij wist dat hij iets moest doen – wat dan ook – om de situatie waarin ze zaten te veranderen. Toen had hij een helder moment.

“Het kwam mij voor dat alle mannen die ik kende die iets bereikt hadden, allemaal mannen waren met een geweldige fysiek. En ik wist dat ze allemaal zo geworden waren met veel zweet en door eelt op hun handen te krijgen. Dus in mijn gedachten was de oplossing simpel: ik zou naar de sportschool blijven gaan en harder werken dan ooit en dan zou ik hun pad naar grootsheid volgen.”

Tot dat moment had Dwayne twee dagen per week getraind, waarbij hij zijn schema in een student-atleetrooster moest passen. Maar nu moest hij zijn training serieuzer gaan nemen. Als hij echt zijn moeder en zichzelf wilde beschermen zodat ze nooit meer uitgezet zouden worden, zou hij volgens zijn berekening twee keer zoveel tijd in de sportschool door moeten brengen.

En dus deed hij dat. Hij trainde harder dan ooit en baande zichzelf een weg naar volwassenheid via zwaar metaal en eeltige handen. En hoewel hij diep van binnen wel wist dat het tillen van gewichten en het betalen van de huur totaal niets met elkaar te maken hebben, heeft hij nog nu steeds voordeel van de vastberadenheid en het doel dat daaruit ontstond. Zijn trainingen bereikten een nieuw niveau van intensiteit vanaf dat moment. “Als ik nu terugkijk zie ik dat daar eigenlijk de kiem gelegd werd voor mijn leven.”

dwayne johnson triceps extension

Kracht als zwakte

Toen hij 14, 15 jaar was, ging het trainen erg goed voor Dwayne. Tegen de tijd dat hij naar highschool ging stak hij met zijn 1,93 m boven iedereen uit en liet hij de weegschaal uitslaan naar 102 kilo – en het grootste deel daarvan waren spieren waar hij hard voor gewerkt had. Dat gaf hem een gezonde dosis zelfvertrouwen – en zelfs een zekere mate van arrogantie. Maar tegenover alle focus en discipline die hij in de sportschool had laten zien, stond een onstabiele thuissituatie die hem stuurloos liet als hij niet in de sportschool was.

“Ik rende maar wat rond en raakte vaak in de problemen. Verschillende keren werd ik gearresteerd voor allerlei dingen, van vechten tot diefstal en fraude en meer vechten. Ik deed heel veel stomme dingen en moest knokken om op het rechte pad te blijven.” Toen hij 15 jaar was, kwam wat hij zijn beslissende drie op een rij noemt. Een trio aan catastrofale verpeste zaken die hem aan de rand van een verloren leven brachten.

“Ten eerste werd ik gearresteerd. Mijn ouders kwamen naar het politiebureau en haalden me op. Toen zag ik dat ik hun grootste bron van stress was. En op dat moment dacht ik: “Ik wil mijn ouders nooit meer teleurstellen”. Dus hield ik mezelf voor dat ik nooit meer gearresteerd zou worden.”

Hij kreeg dat voor elkaar, maar kon niet uit de problemen blijven. De volgende dag werd hij geschorst, omdat hij bij een vechtpartij betrokken was geraakt en een jongen bewusteloos had geslagen.

Toen hij twee weken later terugkwam op school ontdekte hij een nieuwe manier om geclassificeerd te worden als een probleemkind. Hij besloot dat de toiletten voor de leerlingen op de Freedom Highschool in Bethlehem, PA, niet goed genoeg voor hem waren en dus deed hij zijn behoefte in de toiletten van de docenten.

“Er kwam een leraar binnen die één blik op me wierp en zei: “He, jij mag hier niet zijn. Je moet hier weg.” Nou, ik was vreselijk irritant tegen hem. Terwijl ik mijn handen stond te wassen keek ik over mijn schouder en zei: “Yeah, ben zo weg.” En ik bleef mijn handen wassen. Toen sloeg hij met zijn vuist op de deur en schreeuwde: “En nou ga je verdomme naar buiten!” En wat deed ik? Ik droogde mijn handen en als een echt irritant etterjong veegde ik ze daarna nog eens aan hem af. En hij kookte. Hier stond een vent die absoluut met me op de vuist wilde gaan, hoe groot ik ook was. En niet omdat hij me pijn wilde doen, maar omdat hij om me gaf.”

dwayne johnson pulldown

Terug naar de basis

Onder het toeziend oog van coach Cwik bleef Dwayne zich constant verbeteren, zowel als student als atleet. Tegen de tijd dat hij een ouderejaars was, behoorde hij tot de 10 beste verdedigers van het land en kreeg hij een beurs aangeboden voor de universiteit van Miami. Hij sprong op die kans zoals hij op een losgelaten bal zou duiken.

“Ik zou spelen. Ik zou de enige eerstejaars zijn die zou spelen. Maar op de laatste trainingsdag met stootkussens verdraaide ik mijn schouder totaal. Het was een vreselijke blessure. Die avond werd mijn schouder in het ziekenhuis compleet gereconstrueerd. Op 18-jarige leeftijd viel ik van de top van de wereld naar het diepste gat.” Dwayne werd al snel depressief. Hij ging niet meer naar de les. En toen, zonder ook maar enig proefwerk gemaakt te hebben, ging hij naar huis.

Op een dag werd hij gebeld door de hoofdcoach van Miami, Dennis Erickson. Hij zei: “Ik wil dat je snel terugkomt naar school.” Ik vroeg: “Hoe snel?” en hij zei: “Binnen een paar dagen.” Dus ging ik terug naar school en hij was zo kwaad. Hij en de verdedigingscoach gingen flink tegen me tekeer. Ze legden me op de grill. “Hoe kan je dit doen? Je hebt ons voor schut gezet! Het team heb je in de steek gelaten! Je had een leidende positie en nu heb je een gemiddelde van 0,7 omdat je het verneukt hebt en vertrokken bent!”

Toen kwam er een uitdaging die Dwayne’s moed net zoveel op de proef zou stellen als welke training dan ook die hij ooit gehad had. Ze zeiden: “Dit is wat er gaat gebeuren. Vanaf nu heb je proeftijd op de academie. Je staat op het punt je beurs kwijt te raken. Je volgt elke les. Als je klaar bent met je lessen ga je rechtstreeks naar de sportschool en ben je bij elke teambespreking aanwezig en je zit bij elke training aan de zijlijn. Maar nu komt het addertje: om het footballgebouw binnen te komen moet je elke dag de handtekeningen hebben van al je leraren dat je in de klas geweest bent.”

Ondanks al zijn arrestaties en al zijn andere jeugdige misstappen, betekende dit een nieuw dieptepunt voor Dwayne. Hij voelde zich beschaamd en berouwvol. Hij wist dat hij van school zou moeten als hij zijn beurs kwijt zou raken. Zijn ouders zouden de school simpelweg niet kunnen betalen.

dwayne johnson cable row

Focus, doorzettingsvermogen en hard werken

En dus besloot Dwayne om de moeilijke weg nogmaals af te leggen. Op dat moment was dat pad al flink betreden. Hij had geen richtingaanwijzers meer nodig. Hij greep gewoon terug op dezelfde principes die hem de kracht gegeven hadden om de meest heftige trainingssessies te ondergaan: focus, doorzettingsvermogen en, natuurlijk, heel veel hard werk. “Ik deed alles wat ze me opdroegen en draaide het toen om. Uiteindelijk werd ik aanvoerder van het team en in mijn juniorjaar stond ik voordat het seizoen al op een paar lijstjes voor de All-America. Ik deed wat nodig was.”

Anderen in Dwayne Johnsons positie kiezen er misschien voor om hun verleden onder het tapijt te vegen. Zich schamend voor de rotzooi en hoe dat over kan komen, maar Dwayne doet dat niet. Voor hem zit er een sublieme schoonheid in alle moeilijkheden van het leven en hij dat net zoals zijn gigantische biceps en schouders als een schuurdeur zijn gegroeid door jaren van afzien en pijn ook zijn huidige successen zijn ontstaan door zijn eerdere nederlagen.

 

Welke lessen trek jij uit het verhaal van Dwayne ‘The Rock’ Johnson?

Dit artikel is geschreven door Muscle & Fitness

Ook interessant!

Doelen behaal je samen!

Schrijf je in en ontvang als eerste nieuwe kortingsacties en info over nieuwe producten!